IK LACH OOK MET COACHES. EN TOCH GELOOF IK ERIN.

LAAT ONS EERLIJK ZIJN: COACHING HEEFT EEN IMAGOPROBLEEM.

Scroll even door sociale media en je ziet ze meteen. Mensen die na een burn-out, scheiding of existentiële crash zichzelf coach noemen. Ring light aan, quote erbij, verhaal erover.  Ik lach daar ook mee. Zonder schaamte. Want ja, soms klopt dat beeld. En nee, dat maakt het niet minder gênant. Maar wie coaching daarom afschrijft als een hype voor mensen die het niet aankunnen, vergist zich. Grondig.

COACHING IS GEEN THERAPIE-LIGHT

Ik ben nooit bij een coach beland omdat ik "kapot" was. Niet omdat ik vastzat. Niet omdat ik gered moest worden.

Ik ging omdat ik voelde dat er meer in zat. Meer helderheid. Meer bewustzijn. Meer richting.

Ik had vragen die niet dramatisch waren, maar wel ongemakkelijk eerlijk. Over vriendschappen die niet meer klopten. Over liefde. Over keuzes. Over wie ik was en wie ik nog kon worden.

EN NEE, IK WILDE NIET BLIJVEN GRAVEN

Dat is geen aanval op psychologie. Het is een keuze.

Ik wilde niet eindeloos analyseren waarom iets ooit ontstaan was. Ik wilde weten: wat doe ik hier vandaag mee?

niet vanuit "wat is er mis met jou? Coaching vertrekt niet". Maar vanuit: waar sta je nu en wat vraagt deze fase van jou?

Dat verschil is klein, maar fundamenteel.

"MAAR DAT KAN JE TOCH MET VRIENDEN?"

Nee. Dat is de grootste leugen die we elkaar vertellen. 

Vrienden luisteren niet zonder oordeel. Familie helemaal niet. Niet omdat ze slecht zijn, maar omdat ze betrokken zijn. 

Ze willen sussen. Oplossen. Bevestigen. 

Coaching is iets anders. Het is geen gesprek. Het is een ruimte. 

Een ruimte waar iemand:

• Je onderbreekt als je jezelf verliest in woorden
• Stil blijft waar jij wilt opvullen
• Vragen stelt die je liever ontwijkt
• Geen enkel belang heeft bij jouw keuzes

Dat schuurt. En precies daarom werkt het.

DE ONGEMAKKELIJKE WAARHEID

We zijn nooit "af".

Wie denkt dat persoonlijke groei iets is wat je één keer doet, gelooft ook dat relaties, carrières en identiteiten statisch zijn.

Dat zijn ze niet.

En ja, de sector trekt mensen aan die helpen zonder kader, zonder opleiding, zonder diepgang. Dat is gevaarlijk. 

Maar dat maakt coaching niet waardeloos. Het maakt oppervlakkige coaching dat wel.

DUS WAAROM GELOOF IK ERIN?

Omdat ik heb ervaren wat er gebeurt als iemand écht luistert. Zonder oordeel. Zonder agenda. Zonder projectie. 

Omdat die momenten verspreid over jaren mij telkens vooruit hebben geduwd. 

Niet spectaculair. Wel duurzaam. 

Ik lach met coaches. En tegelijk neem ik coaching bloedserieus.

Die twee sluiten elkaar niet uit. Ze horen samen.